Met deze column op DeJongePsychiater geeft Joeri Tijdink een kijk in de wereld van de (aankomende) jonge psychiater. Door op prikkelende manieren te kijken naar patientencontact en wetenschap probeert hij (ook voor zichzelf) meer houvast te krijgen op de verschillende kanten van de psychiatrie.

Status Quo ofzo
Categorie: Column Joeri

Status Quo ofzo

Mijn collega psychiater Harm (M, 50 jaar, al een beetje uitgeblust) kijkt me met een schuin oog aan over zijn leesbril als ik hem vraag hoe hij zijn productietijd schrijft in het elektronisch patiëntendossier (EPD). We lunchen meestal even samen. Uit zijn oren en neus groeit iets te veel haar, waarvan ik me afvraag of zijn vrouw en kinderen het hem wel vertellen dat die haren daar groeien. Je hebt tenslotte mensen nodig die je feedback geven op je presentatie (zowel innerlijk als uiterlijk).

‘Natuurlijk heb ik mijn uren goed gedeclareerd in het EPD, zo weet ik zeker dat ik mijn 85% productietijd haal. Ik schrijf altijd 30 minuten voor een telefonisch contact, ook als ik een voicemail inspreek, en 60 minuten uitwerktijd als ik een intake heb gehad. Vooral die telefoontjes helpen me bij mijn productie. Ik plan het liefst zoveel mogelijk telefoontjes, die duren kort maar zijn toch weer 30 minuten productietijd. Manager blij, ik geen gezeik.’

Er is heus wat aan de hand in psychiatrieland. Hoe er met productietijden wordt omgesprongen vind ik exemplarisch voor waar de psychiatrie nu is beland. Soms zijn we meer bezig met het pleasen van onze managers dan onze patiënten. En het is niet eens zo gek. Het verwijst wat mij betreft naar iets fundamenteels in de psychiatrie (en ook in de politiek). Er is even behoefte aan een status quo. Op dit moment zijn de meeste psychiaters ernstig verandermoe, burn out van de doorgeduwde wijzigingen of simpelweg emotioneel uitgeput. En diegene die nog een beetje energie hadden, die zijn wegbezuinigd. Na jarenlange onderdrukking en de wekelijkse introductie van innovatieve organisatievormen willen psychiaters even niet te veel gezeik en gewoon het werk doen waar ze van houden: patiënten zien (voor zover dat nog bestaat na het uitdunnen van de meeste psychiatertaken en de versobering van de meest behandelprogramma’s).

Delen