Met deze column op DeJongePsychiater geven we een kijk in de wereld van de (aankomende) jonge psychiater. Door op prikkelende manieren te kijken naar patientencontact en wetenschap proberen we (ook voor onszelf) meer houvast te krijgen op de verschillende kanten van de psychiatrie.

Refugee camp
Categorie: Column

Mental health in Moria

"Ik heb pijn,” zegt de vrouw die tegenover me in de spreekkamer van het vluchtelingenkamp zit. Ik kijk haar aan en ze begint plotseling onbedaarlijk te lachen, waarmee ze na een paar seconden weer even abrupt stopt. “De soldaten,” begint ze dan te huilen. “De soldaten. Ze gingen hier naar binnen.” Zonder waarschuwing trekt ze haar broek naar beneden en wijst naar haar billen. Dan draait ze plots haar hoofd opzij en kijkt naar iets wat achter mij schijnt te gebeuren. “Kijk, kijk daar, die auto!” wijst ze. “Dat zijn de soldaten.” Ik kijk onwillekeurig om en zie alleen de medicijnkast in de hoek van de kamer. “Niet met ze meegaan, hoor,” zegt ze tegen mij. “Ze hebben mij verkracht. Niet met ze meegaan. Ik bescherm je wel. Jij bent lief.”

Ik schrijf een verwijzing naar de NGO die psychiatrische hulp biedt en weet dat ze de komende maanden nog niet aan de beurt zal zijn. Ik geef haar paracetamol, omdat ze daarom vraagt en omdat ik geen idee heb wat ik anders voor haar kan doen. “Dankjewel,” zegt ze glimlachend en ze strompelt weg, twee tabletten paracetamol in haar hand.

Delen