Column: When life gives you lemons… use them!

Onhandig draaiend met het scherm van mijn telefoon zoek ik, terwijl ik paar stappen voor- en weer achteruit zet, naar de juiste locatie op Google Maps. Ik blijk vervolgens al 5 minuten voor het juiste Amsterdamse pand te dralen en stap vervolgens wat gegeneerd en gespannen over de drempel. Vanmiddag maak ik, als nieuwkomer, voor het eerst kennis met mijn mede-DJP’ers en als nieuweling binnen De Jonge Psychiater kan ik me geen spannendere vuurdoop bedenken. We gaan ‘leren presenteren’ onder leiding van de zeer gepassioneerde, energieke en vooral ook messcherpe Thomas van Neerbos die wordt geflankeerd door twee getalenteerde student-assistenten retorica.

 

Tijd voor een uitgebreide voorstelronde is er niet, en zo beland ik direct, zonder verdere kennismaking, in de moshpit van de retorica en reflectie. Anderen voorzien van kritische feedback en vervolgens zelf het podium pakken om je boodschap te verkondigen. Drie keer ademen, rok en rug recht en gaan. In een groep vol getalenteerde collega’s met een sterk inhoudelijk verhaal is het een voorrecht om in de drie daaropvolgende uren te mogen ervaren hoe eenieder groeit in zijn of haar rol als presentator.

 

Ongezouten kritiek vliegt, gepaard met een lach en knipoog over tafel: “Je onderzoek is gortdroog maar je weet het toch pakkend te brengen”, “Je zou zo de Ellie Lust van de forensische psychiatrie kunnen worden”, “Met een meer krachtige stem word je beter gehoord.” Bij een van de presentaties blijken we allemaal iets te veel weg te dromen door de prachtige beschrijving van de revalidatiekliniek in de bossen voor mensen met psychische problemen, waar kunst en natuur een oase van rust vormen. Deze oase van rust wordt zeker ook door ons gevoeld maar het leidt toch teveel af van de inhoud van de boodschap omdat we niet meer horen wat er wordt gezegd.
We krijgen aanwijzingen over beweging, houding, intonatie en timing. En we krijgen tips over welke kleur kleding het beste te dragen en over het inzetten van stemvolume. Alles passeert in rap tempo de revue.

 

Ik leer over duping delight: het onbewuste genot dat we ervaren bij het vertellen van onwaarheden en dat af te lezen is aan een licht optrekken van de mondhoeken tijdens het vertellen van die leugen. Informatie die volgens mij ook buiten het presenteren nog wel eens handig van pas zal komen, denk ik ondertussen. Ik ontdek dat een aantal stappen voorwaarts zetten tijdens je verhaal ook daadwerkelijk richting en ruimte kan geven. En met een krachtige presentatie blijkt niets mis, mits gedoseerd en het liefst vergezeld door kwetsbaarheid. En loopt je presentatie niet zoals je het had gepland? Zet het in, benoem en gebruik het om zo de draad weer op te pakken. Je verhaal is dan direct authentiek. When life gives you lemons…

 

Waar ik aan het begin van de middag al geïmponeerd was door de diverse minipresentaties, is het eindresultaat, in de ronde na alle tips, echt indrukwekkend. Zelfspot blijkt een goede tegenhanger van pedanterie, stiltes blijken krachtiger dan geluid en Tel Sell-technieken schijnen voor sommigen toch ook heel goed te werken om een boodschap geloofwaardig over te brengen.
Iemand komt op met een citroen van de fruitschaal. Er volgt een ogenschijnlijk doelloos verhaal over zon en Italiaanse vakanties, maar het doel wordt toch bereikt: het ijs is gebroken. De citroen kan weer op de schaal en ik fantaseer dat ik in het vervolg ook een citroen meeneem als ijsbreker in ongemakkelijke situaties zoals die eerder die dag.

 

Het klapstuk van de middag (pun intended) is de presentatie over delinquent gedrag van meisjes dat door Thomas wordt gereduceerd tot ‘meisjes die slaan’ omdat de algemene toehoorder anders geen idee heeft waar het verhaal over gaat. Hilariteit alom vanwege deze simplistische weergave van een complex begrip. Natuurlijk is het bedoeld als grap, maar het blijkt zo wel te blijven hangen. Zo tonen improvisatie en humor zich ook krachtige elementen in het presenteren. En Thomas zelf, die presteert het tot slot uiteraard om zonder claptrap een daverend, welverdiend applaus te oogsten aan het eind van een meer dan geslaagde middag.

 

De auteur

Lilian Kuipers

Lilian Kuipers

Meer van deze auteur

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang wekelijks een update over de nieuwste artikelen van De jonge psychiater

Gerelateerde artikelen
Opmerking
Opmerking
Hoe zou je deze pagina willen beoordelen?
Heb je een opbouwende opmerking?
Volgende
Laat je e-mailadres achter als we contact met je mogen opnemen over je feedback
Terug
Inzenden
Bedankt voor het achterlaten van je opmerking!